Overexcited lang. Sorry.
Wag nang pansinin ang naunang post.
Napag-alaman ko ang masamang balita. Hindi pala dapat maging masaya.
Pero, bakit ganon? Wala rin akong nakikitang dahilan para maging malungkot.
Naguguluhan na ako ha.
Sobrang nalulugaw na ang temporal, parietal, frontal at occipital lobes ko ha. At nasosobrahan na ang cerebrum ko sa information na nalaman ko. Ansakit na ng utak ko. Oh, wait. Wala palang pain receptors ang utak. Sorry. Again.
Oh no. This can’t be.
Naaasar na ako ha.
Sobrang bihirang-bihira na nga lang ako magkaroon ng dahilan para maging maligaya, tapos… Ganito pa.
Ah crap.
Sorry naman daw talaga.
Sige.
Sana ikaw ay sumaya. Pag masaya ka, alam kong sasaya rin ako kahit paano.
Miss na kita.
